Wzrok

Narządem, który odbiera sygnały wzrokowe, jest oko. Zawiera ono wyspecjalizowane tkanki i struktury zapewniające dobre widzenie w zmieniających się warunkach otoczenia. Zewnętrzną warstwę gałki ocznej stanowi rogówka. Światło po przejściu przez rogówkę jest częściowo zatrzymywane przez nieprzejrzystą tęczówkę (zabarwioną różnie u różnych ludzi), a tylko jego niewielka część przedostaje się przez mały otwór - źrenicę. W jaskrawym oświetleniu źrenica ulega zmniejszeniu, co zapobiega oślepieniu światłem.

Bezpośrednio za tęczówką znajduje się soczewka, której kształt jest regulowany przez przyczepiony do niej mięsień rzęskowy. Dzięki zmianie promienia krzywizny soczewki, stopień załamania przechodzących przez nią promieni świetlnych jest różny. Ma to zasadnicze znaczenie dla zapewnienia ostrego widzenia przedmiotów znajdujących się w różnej odległości od obserwatora. Proces dopasowywania kształtu soczewki do odległości widzianych przedmiotów nosi nazwę akomodacji.

Po przejściu przez układ optyczny oka, promienie świetlne docierają do siatkówki, gdzie tworzą mały odwrócony obraz widzianych przedmiotów. Siatkówka stanowi cienką płytkę złożoną z komórek nerwowych ora światłoczułych receptorów - czopków i pręcików. [2]

Oko - budowa narządu wzroku

Czopki

Czopki znajdują się głównie w centralnej części siatkówki, gdzie są bardzo gęsto upakowane. Istnieją trzy typy czopków, z których każdy wykazuje największą wrażliwość na różne długości fal, odpowiadające w przybliżeniu światłu niebieskiemu, zielonemu i czerwonemu. [2]

Pręciki

Z kolei pręciki znajdują się zarówno w centrum, jak i na peryferii siatkówki i są rzadziej rozmieszczone. Wykazują one szczególną wrażliwość na słabe światło. Światło o bardzo małej intensywności pobudzi jedynie pręciki, nie będziemy wówczas w stanie określić jego barwy. [2]

Stanowiska związane ze zmysłem wzroku: