Pamięć dźwiękowa

Pamięć dźwiękowa.
Fotografia pochodzi z materiałów muzeum.

Na tym stanowisku można nagrać kilka sekund własnego głosu, a następnie odsłuchać to nagranie. Słyszane dźwięki brzmią inaczej niż te, do których przywykliśmy. Nie są bowiem przewodzone przez kości czaszki. Ponadto na stanowisku można zmienić wysokość głosu i szybkość odtwarzania nagranego dźwięku.

Komentarz:

Gdy normalnie słyszymy swój głos, dociera on do ucha zarówno poprzez powietrze jak i przez kości czaszki. Kiedy słuchamy nagrania własnego głosu brzmi on nieco dziwnie, dlatego że brakuje przewodnictwa kostnego. Dodatkowe podwyższenie lub obniżenie częstotliwości, bez zmiany tempa, powoduje, że trudno jest rozpoznać własny głos.[6]