Stopnie szarości

Stopnie szarości.
Fotografia pochodzi z materiałów muzeum.

Zestaw kilku iluzji optycznych związanych ze stopniami szarości. Obejmuje takie iluzje jak: "Koński ogon", "Pierścień Koffki" oraz iluzja "Munker-White".

Koński Ogon

Obie plansze naprawdę są identyczne, ale obie nie są jednolite. Każda z nich jest trochę ciemniejsza z lewej strony i trochę jaśniejsza z prawej. Nie widzisz tej różnicy, dlatego, że mechanizm widzenia ludzkiego oka przystosowany jest przede wszystkim do wykrywania konturu. W przypadku ciągłych zmian jasności występuje tendencja do uśredniania koloru widzianego obszaru. Dlatego z początku prostokąt wydawał się być jednolity. Ponieważ nawet niewielka zmiana jasności jest z łatwością wykrywana jeśli następuje w sposób skokowy, po odsunięciu sznura widzisz dwa prostokąty.[5]

Koński Ogon.

Fotografia pochodzi z materiałów muzeum.

Pierścień Koffki

Ocena jasności i koloru obiektu dokonywana przez wzrok zależy nie tylko od jego rzeczywistej jasności i koloru, ale również od otoczenia, w którym dany obiekt się znajduje. Jeśli fragmenty tego samego szarego pierścienia położymy, jeden na białym a drugi na czarnym tle i oddzielimy je od siebie np. przy pomocy przesłaniającego je sznura, to jeden z nich (na białym tle) będzie się wydawał ciemniejszy, a drugi z nich jaśniejszy. Aby tak się stało fragmenty pierścienia muszą być rozdzielone. Jeśli rozdzielający sznur został usunięty, widzisz jednolity pierścień, bo mózg "wypełnia" cały obszar pierścienia jednolicie, ponieważ nie obserwuje w obszarze zajmowanym przez pierścień żadnej krawędzi. Iluzja ta została opisana przez niemieckiego psychologa Kurta Koffkę (1886-1941) w 1935 roku.[5]

Paski

Wszystkie szare paski są identyczne. Postrzeganie ich zależy od tego, czy znajdują się na tle czarnych, czy na tle białych pasków. Te, które znajdują się na tle czarnych pasków wydają się być jaśniejsze.